Tuesday, June 18, 2019

AS LISBOAS DE NUNO SARAIVA Desenhos Originais / Ilustrações Editoriais 19 JUN – 27 JUL - GALERIA SANTA MARIA MAIOR Rua Da Madalena, 147, 1100-232 Lisboa






CONVITE INAUGURAÇÃO
19 JUN, 18H

GALERIA SANTA MARIA MAIOR

Rua Da Madalena, 147, 1100-232 Lisboa


ENTRADA LIVRE
Exposição patente até 27 de Julho, no horário de segunda-feira a sábado, das 14h às 18h
Visitas guiadas pelo artista, sem marcação, Sábados 4, 6, 20 e 27 julho,das 14h às 18h

Junta de Freguesia de Santa Maria Maior (apoio), Edições Arranha-Céus (catálogo), Silvadesigners (cartaz/catálogo)

breve descritivo:
São as Festas e Troféus das Marchas para a Egeac, os cartazes de Arraiais, Rondas das tascas, guias ilustrados e concursos de fado para a Associação Renovar a Mouraria, os mapas ilustrados para a Universidade Nova de Lisboa/IELT, as inúmeras ilustrações com o apoio do Museu do Fado para o Museu de Santo António e outras tantas para o serviço educativo do Castelo S.Jorge, os desenhos para produtos como Ginja Lisboa ou Ginja sem Rival, as imagens para marcas de jogos como a Mebo Games ou a Nerd Monkeys, colaborações na editora Tugaland e nos jornais Público, Sol ou Time Out Lisboa, campanhas publicitárias como Lisboa na Boa e as aventuras em  t-shirts do Bairro do Tareco e em azulejos da City of All.
À volta de todas estas Lisboas, todos originais e seus desenhos preliminares expostos em velhas molduras, umas oferecidas por amigos, outras compradas na Feira da Ladra de Lisboa.
Ao todo, somando material impresso, objectos e originais, apresento aqui 250 Lisboas.
E muitas outras ficaram de fora, à espera de uma próxima exposição.
Nuno Saraiva
Ilustrador
nunosaraiva.org/
t: 919 620 371
fb
Trabalha no
The Lisbon Studio
r diogo do couto 1, 7E
1100-196 Lisboa
(a Sta. Apolónia)


«The New York Times» e a caricatura -POR SIRO LOPEZ IN VOZ DE GALICIA



António Moreira Antunes é un prestixioso caricaturista portugués, considerado o cronista gráfico da democracia do seu país. Desde 1974 fai caricatura política no semanario Expresso, onde o pasado 25 de abril publicou a do primeiro ministro de Israel, Benjamin Netanyahu, con feitío de can e un colar coa estrela de David, guiando a un Trump cego e coa kipá na cabeza, coma un xudeu máis. A viñeta foi reproducida en The New York Times e os berros de destacados dirixentes da comunidade xudía norteamericana, que a cualificaron de antisemita, chegaron ao ceo. Trump, enfrontado aos editores, aproveitou para acusalos de manter acotío esa liña antisemita e, aínda que o xornal recoñeceu o erro e prometeu que non se repetiría un caso semellante, o escándalo seguiu medrando.
É difícil ver antisemitismo na viñeta de António, quen a explicou como una crítica á política de Netanyahu e Trump, «unha política cega que ignora os intereses dos palestinos»; e o colar coa estrela de David, que tanto alporizou ás autoridades xudías, como un «auxiliar de identificación de Netanyahu, non ben coñecido en Portugal».
A hipersensibilidade da diplomacia xudía ante as viñetas satíricas non é nova. No 2009 o catalán Romeu publicou en El País o diálogo entre unha muller española e un xudeu:
-¿Pero cómo puede Israel violar con total impunidad todas las leyes humanas e internacionales?
-Nuestro buen dinero nos cuesta.
O embaixador de Israel protestou ao director de El País, afirmou que a viñeta aldraxaba ao pobo xudeu, e recordou que nela aparecían os mesmos tópicos «antisemitas infamantes de la prensa antijudía en la Alemania nazi». Calquera viñeta crítica coa política de Israel é tachada polas autoridades xudías de «libelo neonazi», unha frivolidade incomprensible que xustifica as voces dos que denuncian o uso que veñen facendo do Holocausto.
The New York Times decidiu prescindir das viñetas satíricas e, aínda que nun primeiro momento me pareceu unha determinación tan absurda coma aqueles arrestos de cadeiras, piscinas e demais materia inanimada que se facían nos recintos militares, hoxe enténdoa. Días despois de reproducir a caricatura de António, publicou outra de Netanyahu, coma un novo Moisés, con túnica e sandalias clásicas, pero con lentes negros e facendo un selfie. O escándalo e as acusacións foron os mesmos e repetiranse con calquera viñeta que trate da política israelí.
Que pensan os caricaturistas xudeus da viñeta de António? Os de The New York Times, que quedan sen traballo, vena claramente antisemita; outros, mesmo os que publican en Israel, non ven o antisemitismo por ningures. É máis, Zeev Engelmayer recoñece a hipocrisía da acusación porque abondan as caricaturas de xefes de goberno con feitío de cans, e citou unha de Tony Blair con colar de simboloxía norteamericana. Ten razón, hai varias; entre elas a que o presentaba coma o can dos gramófonos e discos La voz de su amo.
Custa crer que a rica tradición da caricatura satírica nos EUA, nada no século XIX co alemán Thomas Nast e que acada o cumio co xudeu Arthur Szyk, espertador da conciencia norteamericana ante os horrores do nazismo, poida desaparecer do xornal máis influínte do mundo, vencida pola demagoxia; pero así é. Menos mal que nos queda Europa, de momento.


Il New York Time contro i cartoonista por Francisco Puñal in Fabby-blog


Dopo la decisione del New York Time di sopprimere le vignette politiche sulla sua edizione internazionale, da tutto il mondo dei cartoonist si è levata una grande disapprovazione e preoccupazione.
Qui sotto alcune delle tantissime vignette sull'argomento:


New York Times against cartoonists..! Part two
This cartoon is for all my friends - political cartoonists in New York Times..! Kao što znate ukinuli su političku karikaturu u New York Timesu ..! Terrible!
Nikola Listes
Shame! No more political cartoons on The New York Times: the scissors of the censorship attack the freedom of expression and humour! (cartoonmovement.com)
Marco De Angelis
Joep Bertrams
NYT new logo  Gio
www.caricaturegio.altervista.it



The newest edition of Counterpoint is out which includes a special cartoon I created to answer the cartoon killers at the New York Times. Please sign up! It's free and it supports cartoons while others are determined to vanquish them. https://news.yourcounterpoint.com Here's the cartoons:https://mailchi.mp/yourcounterpoint/edition-no-208639?e=7140c0e275&fbclid=IwAR0n1dIrqh3bhCbCeuDzyfh9guPu8yTo7g-4ME7vFqFzWJe9SodA290GChQ
Kal
نیویورک تایمز بخاطر چاپ این کارتون ترامپ و ناتانیاهو (کارتون از انتونیو انتونسبه چاپ کارتونهای سیاسی پایان داد !
اونا هم کارتون موهون دارن !!!
Firoozeh Mozaffari

ALL THE NEWS THAT FIT'S TO PRINT
Il più autorevole quotidiano americano non pubblicherà più cartoons editoriali. La decisione presa dopo che una vignetta, critica nei confronti del Presidente israeliano Netanyahu, è stata accusata di antisionismo.
Il New York Times scopre ora che, in ossequio al proprio motto, non vale la pena pubblicare satira,  d'ora in poi solo del vecchio e sano umorismo.
Gianfranco Uber

Il cane guida
Al New York Times privato dei cartoons editoriali mancherà qualcosa. Anche se spesso o proprio perchè in contrasto con la linea politica di un giornale la vera satira è un indispensabile cane da guardia della libera informazione. L'alternativa è dotarsi di un cane guida.
Gianfranco Uber
We deplore the disappearance of the press cartoon in the NY Times!.
FadiToOn 2019
https://www.chappatte.com/en/the-end-of-political-cartoons-at-the-new-york-times/?fbclid=IwAR1IJL0qPlF5bi1FCwT-CxYJ6gKZHjO-7dTFUdT0GVPcCkbUETcu3G4ZYFI

:::||| The end of Humor! |||:::
............................................
The New York Times cuts all political cartoons
https://www.cartoonmovement.com/cartoon/58308
Cartoon by : Javad Takjoo


LE NEW YORK TIMES renonce à publier des caricatures.

LIBERTÉ D’EXPRESSION : Après la décision du NEW YORK TIMES de ne plus publier de dessins de presse,  voici le dessin publié à la Une du journal LE MONDE de ce jeudi 13 juin.
Plantu
----------------------------

Da AAEC

This time the "failing New York Times" really is failing, big time

Editorial cartoonists across America and the world have consistently, uniformly and vigorously defended the ideal of a free press from the attacks of tyrants, dictators and twittering demagogues. But now cartoonists are united in their outrage as it has become apparent this week that The New York Times has indeed sadly failed. Monday, the Times announced it would no longer publish in-house editorial cartoons in its editions, ending their regular publication of the work of internationally acclaimed cartoonist Patrick Chappatte.
This decision comes weeks after the Times was burned by their own editorial negligence in running a syndicated cartoon that was widely condemned as being anti-Semitic. Doubling down on this clumsiness in response to the resultant furor, the Times announced that they would no longer run syndicated editorial cartoons. Their decision now to not run in-house cartoons as well only adds to that ham-handedness, blaming the medium of cartoons for what resulted from their own lack of editorial oversight.
In a statement defending their action, the Times said they “plan to continue investing in forms of Opinion journalism, including visual journalism, that express nuance, complexity and strong voice …” From this description, it seems the type of “visual journalism” the Times envisions has more to do with storytelling than with expressing strong opinions.
The best editorial cartoons are not celebrated for their nuance. It is their clarity and pointedness, the sharpness of their satire, that make them such powerful vehicles for expressing opinion. There is no “on the other hand” in an editorial cartoon. This power, understandably, makes editors nervous, but to completely discontinue their use is letting anxiety slide into cowardice. With their decision to end using editorial cartoons, the Gray Lady, as the Times has been called, has become even more gray and dingy. And the environment for free expression and the free exchange of ideas has become even more bleak.
The Board of the Association of American Editorial Cartoonists
Kevin Siers, President

-------------------------------------------

Agencia AJN.- Il quotidiano New York Times ha riferito che smetterà di pubblicare fumetti politici nelle sue edizioni della sua edizione internazionale, secondo la radio pubblica israeliana Kan, sul suo sito web.
Si noti che settimane fa il giornale si è scusato pubblicamente dopo una pubblicazione in cui ha visto il presidente degli Stati Uniti Donald Trump e il primo ministro israeliano, Binyamin Netanyahu, caricaturali come un cane di lazzarillo.
James Bennet, direttore del New York Times, ha affermato che per un anno il giornale ha pianificato di fermare i cartoni animati nella sua edizione internazionale. Nell'annuncio fatto ieri, Bennet ha chiarito che cesseranno dal primo luglio.
Patrick Chappatte, uno dei principali cartoonist del giornale, ha scritto sul suo sito web che la decisione era direttamente correlata alla rappresentazione grafica di Trump e Netanyahu, che ha causato così tante polemiche.
Sebbene abbia condannato la pubblicazione dello stesso, ha espresso il suo timore che i media siano stati infranti dopo pressioni politiche e critiche nei social network.
"Negli ultimi anni alcuni dei migliori fumettisti hanno perso il lavoro perché i loro redattori hanno considerato le loro opere troppo critiche nei confronti del presidente Trump", ha detto il cartoonist, "Forse dovremmo iniziare a preoccuparci".


Tuesday, June 11, 2019

Intervista a Cristina Sampaio por Francisco Puñhal


 Foto: Clara Azevedo


Com Cristina Sampaio Especial para o Fany Blog de Francisco Punal Suarez
Cristina Sampaio é uma proeminente representante feminina do humor gráfico português. Neste momento ele tem uma exposição no European Cartoon Center, na Bélgica.
Com ela falamos sobre sua carreira artística
Por que você gosta de desenhar?
A resposta mais óbvia seria, porque sempre desenhei e sempre gostei. No entanto poderia dizer que há duas razões essenciais, a lúdica e a cívica. Por um lado, desenhar dá-me prazer, e para isso não tenho explicação. Por outro lado, sempre senti a necessidade de intervir civicamente, e os meus desenhos são a minha forma de o fazer.
Desde quando você desenha?
Desenho desde que me lembro. Com 9 anos fiz as minhas primeiras bandas desenhadas, para a família, e com 13 anos desenhei os meus primeiros cartoons, caseiros, quando aconteceu a revolução do 25 de Abril. 
Brexit Flight - Cristina Sampaio.
 Quais estudos você fez?
Fiz o curso de pintura da Faculdade de Belas Artes de Lisboa.
  Quais tópicos você gosta de desenhar? Por quê?
Qualquer assunto que me suscite reflexão sobre o mundo em que vivemos, e que eu possa satirizar, me interessa. Mas tenho mais apetência pela política internacional, os alvos são mais suculentos.
Polyamory - Cristina Sampaio.

 Quais técnicas você usa para desenhar?
Actualmente utilizo o Adobe Illustrator para desenhar, após ter feito um esboço a lápis sobre papel.
Refugees - Cristina Sampaio.
Quando e onde você publicou sua primeira caricatura?
As minhas primeiras publicações foram banda desenhada, na revista de BD “Visão", em 1976. Comecei a publicar cartoon e caricatura mais tarde, a partir de 1986. Os meus primeiros cartoons editoriais foram publicados no "Jornal da FENPROF", o jornal da Federação Nacional de Professores.
Contraste - Cristina Sampaio.

 Onde você publica atualmente?
Os meus cartoons saem semanalmente no jornal Público e faço quinzenalmente um cartoon animado para o canal de televisão “RTP3", com o grupo Spam Cartoon ( spamcartoon.com ). Publico também, sem regularidade definida, no Courrier International e no The New York Times, entre outros jornais e revistas. A partir de Abril começarei a publicar regularmente na revista francesa “Alternatives Economiques”.
Unsafety Match - Cristina Sampaio.

 O que é um dia de trabalho para você? Você se dedica exclusivamente à ilustração?
Dedico-me exclusivamente ao cartoon, ilustração e animação. O meu dia de trabalho não tem um padrão regular. A minha actividade divide-se entre leitura, recolha de informação, esboço de ideias, desenho no computador. E ainda organização do arquivo e… auto-secretariado (emails, contas, etc.). E a obrigatória sesta. E ainda o passeio com o meu cão, que me ajuda a pensar.
Crisis - Cristina Sampaio.
 Existem revistas de humor gráfico em Portugal ou apenas algunas cartoons são publicadas em alguns jornais?
Neste momento não há revistas de humor gráfico em Portugal. Foram existindo algumas, desde o sec XIX até finais do sec XX, mas a maioria foi de curta duração. A dimensão do país nunca ajudou ao panorama editorial. E agora, com a presença da Internet, editar uma revista exclusivamente de humor gráfico é praticamente impossível.
To Be or Not To Be - Cristina Sampaio.

 A imprensa portuguesa dedica o espaço que merece ao cartoon ou não?
Há cada vez menos espaço na imprensa portuguesa, e na imprensa em geral, para o cartoon. Alegadamente por razões económicas, que muitas vezes servem apenas de justificação para o receio generalizado da sátira política. Além disso, está em curso uma revolução nos meios de comunicação, desde a chegada da Internet, à qual os cartunistas ainda estão a tentar adaptar-se.



Por que o humor e a sátira são importantes na sociedade?
A sátira estimula a reflexão da sociedade sobre si própria, abre-lhe os olhos e o pensamento. E o humor é um veículo fundamental, e universal, para esse estímulo.

Curriculum
Cristina Sampaio nasceu e vive em Lisboa. Em 1985 licenciou-se em pintura pela Escola Superior de Belas Artes de Lisboa. Começou a fazer ilustração infanto-juvenil em 1987, área onde publicou mais de uma vintena de livros, em editoras como Editorial Caminho, Bertrand Editora ou Porto Editora. Está igualmente representada em inúmeras publicações colectivas de ilustração e de cartoon. Desde 2009 faz parte da associação Cartooning for Peace.
A partir de 1986 começou a trabalhar como ilustradora e cartunista para diversas revistas e jornais, nacionais e internacionais, com destaque para Expresso, Público e O Independente, em Portugal; Courrier International, em França; Kleine Zeitung, na Áustria; The Boston Globe e The New York Times, nos EUA.
Em 1998 criou a cenografia do musical infantil “Bom Dia, Benjamim!”, reposta em 2012 no Centro Cultural de Belém. Trabalhou igualmente em multimédia para o Centro Ciência Viva e para a APM. Entre 1990 e 1999 foi editora da secção de infografia do jornal Público. Integrada no colectivo Spam Cartoon, realizou em 2009 curtas de animação para o canal de televisão SIC Notícias, projecto retomado desde 2017 na RTP3.
O seu trabalho foi apresentado em numerosas exposições colectivas e individuais, em Portugal e no estrangeiro, destacando-se Alemanha, Bélgica, Brasil, Cuba, Dinamarca, França, Grécia, Itália, Noruega, República Checa, Suécia, Suíça e Turquia.
A sua obra foi alvo de duas exposições retrospectivas. A primeira, “O Desenho dos Dias, uma década de ilustrações no Público”, teve lugar na Bedeteca de Lisboa em 2001. A segunda, A Poética do Humor”, realizou-se na Biblioteca Municipal de Viana do Castelo em 2018.
Entre outros prémios foi-lhe atribuído em 2002, 2005 e 2009 o Award of Exellence da Society of News Design e em 2009 a Medalha de Prata da SNDE. Igualmente em 2009 foi distinguida com o prémio de Melhor Ilustração para Literatura Infantil no Festival de BD da Amadora. Em 2006 e 2010 recebeu o Prémio Stuart de Desenho de Imprensa na categoria de melhor cartoon. Em 2014 foi-lhe atribuído o prestigiado Prémio Ciência Viva Media. Em 2007 foi laureada com o 1º prémio na categoria de cartoon editorial do World Press Cartoon, que em 2009 e em 2015 a voltou a distinguir, desta vez com uma menção honrosa.


Sunday, June 09, 2019

Museo del Humor de Buenos Aires


Con tristeza e indignación, leemos la noticia de cómo el Museo del Humor de Buenos Aires ha sufrido un "sutil sabotaje" por parte de las "autoridades", que una vez más demuestran su rechazo al humor gráfico, y lo que representa.
Después de un trabajo de años, realizado por su director Hugo Maradei, con la colaboración de prestigiosos caricaturistas argentinos, como Quino, Salvat, Mordillo, Tute, y muchos más, que apoyaron esta noble iniciativa, que atrajo numeroso público a las múltiples exposiciones y actividades en favor, ahora se ve aniquilada.
Por otro lado, en un artículo publicado en el diario "La Nación", cuyo link aparece aqui y que podrán leer, las "autoridades" manipulan, mienten y tergiversan la verdadera historia de lo sucedido, a lo que contesta Hugo Maradei, en líneas más abajo.
Desde aquí expresamos nuestra solidaridad con los caricaturistas argentinos, su hermosa historia y trayectoria, y con Hugo Maradei, que ha llevado adelante la inmensa labor del Museo del Humor, sin ni siquiera le paguen, en una etapa, por su trabajo.
Aquí va la información. Pueden sacar sus propias conclusiones.
Gracias por la atención prestada.
Cordialmente
Francisco Puñal Suárez

El nuevo perfil del Museo del Humor
El domingo 17 de marzo el diario La Nación editó una nota con la investigación que el periódico realizó sobre la situación actual del Museo del Humor, que se puede ver en este enlace: https://www.lanacion.com.ar/cultura/museo-del-humor-un-proyecto-frustrado-que-hoy-busca-un-nuevo-perfil-nid2229405
Respecto a esta nota y a lo declarado por el Director General de Patrimonio, Museos y Casco Histórico, Arq. Juan Vacas, considero oportuno efectuar las siguientes aclaraciones:
1) La afirmación por parte del funcionario: "Nos parece importante que el alcance del Museo del Humor dé cuenta del patrimonio de todas las épocas", no se corresponde con lo actuado en los 6 meses transcurridos desde su desmantelamiento.
Desde esa fecha sólo se exponen obras de ilustradores jóvenes y artistas emergentes, al contrario de lo desarrollado anteriormente donde tenían su espacio expositivo y otras actividades (charlas, videos, actos institucionales nacionales e internacionales, concursos nacionales e internacionales, etc.) los grandes maestros del humor gráfico y la historieta, además de artistas jóvenes y contemporáneos acreditados como Liniers, Tute, Alfredo Sábat, Kappel, Nik, Pablo Sapia, El Bruno, Diego Parés, Ibarra y tantos otros.
También tenían su espacio las nuevas generaciones y los artistas emergentes, a través de las muestras anuales que realizabamos en conjunto con la Asociación de Dibujantes Argentinos, entidad que nuclea a 500 artistas de todo el país.
Todas estas actividades se pueden ver en el enlace Videos del Museo del
Humor:
https://bancodeimagenesmudi.blogspot.com/2019/01/videos-del-museo-del-humor.html
Que incluye más de 200 videos emitidos en sus 6 años de existencia (un promedio de un video cada 10 días) y nos vimos obligados a montar ya que la mayoría de ellos fueron excluidos del sitio oficial del Museo, como así tambien la historia del Museo y los nombres de la Comisión Directiva Honoraria (Quino, Mordillo, Garaycochea, Sábat y Sendra). Recordamos que la eliminación de los registros digitales está considerada en la actualidad como el equivalente a la quema de libros y publicaciones.
2) Luego el Arq. Juan Vacas explica "Maradei no era el director del museo, sino que fue contratado como coordinador artìstico hasta diciembre de 2015"
Aquí encontramos por lo menos dos inexactitudes:
La primera es que aunque no tenía la designación oficial de Director del Museo del Humor, porque el puesto no existía,  el propio Gobierno de la Ciudad me otorgó el título a través de documentos oficiales, catálogos, tarjetas personales, notas escritas y televisivas en los medios oficiales y presentaciones en actos oficiales ( algunas conjuntamente con las más altas autoridades )
La segunda es que si bien al comienzo de mi gestión sólo tenía un contrato como "coordinador artístico del Museo del Humor para el Ministerio de Cultura", en el año 2015 me realizaron un contrato complementario donde se equiparaban mis atribuciones exactamente a las de los otros Directores de Museos de la Ciudad y el cargo era el de "Director Artístico para la Dirección General de Museos"
3) Luego el Arq. Juan Vacas menciona que "el MuHu funciona como museo público".
Aquí hay que acotar que en la contestación de la demanda que yo efectué contra el Gobierno de la Ciudad, por el no pago de mis haberes desde el 1 de enero de 2016 en adelante, en el mes de marzo de 2017 la Procuración General de la Ciudad de Buenos Aires dice en su punto 2.2 "los únicos museos que integran la Dirección General de Patrimonio, Museos y Casco Histórico son los siguientes...y ahí detalla los diez museos de la Ciudad y sus directores, excluyendo al Museo del Humor".
Esto tambien coincide plenamente con las declaraciones efectuadas como testigos de parte del Gobierno de la Ciudad en el mismo juicio por la Gerente Operativa de Museos, Lic. Valeria Keller y el Gerente Operativo de Gestión de Operaciones, Dr. Adrián Cordero, en diciembre de 2017.
4) Por último el Arq. Juan Vacas declara que "estamos trabajando en el proyecto de su estructura para poder designar un director"
Aquí es importante aclarar que este trabajo ya se había realizado y finalizado. Fué iniciado por mí en enero de 2014 y se encontraba concluído, redactado y a la firma el decreto correspondiente en julio de 2015, luego de pasar y ser aprobado por más de 20 despachos. En esa fecha se paralizó y se envió a archivo en enero de 2016.
De las declaraciones del Arq. Juan Vacas se desprende que - o bien le oculta maliciosamente información al periodismo - o lo que sería más grave aún, que desconozca esas informaciónes detentando tan alta posición (alrededor de 700 empleados y asesores a cargo )
Por supuesto que de todo lo expuesto mantengo la documentación correspondiente, mucha de la cual fue presentada como prueba en el juicio que mantengo por el cobro de mis haberes, el cual tiene a la fecha 5 cuerpos y más de 2.000 folios.
Hugo Maradei


This page is powered by Blogger. Isn't yours?